Mon univèrs
Las valors que pòrti
Çò que me guida, dins la musica coma dins la vida.
Aquesta pagina es pas una biografia de mai. Es una pòrta dubèrta sus çò que m’anima: mon istòria, ma vision de la musica, mon espiritualitat e las valors que vòli defendre. Prenètz lo temps, servissètz-vos un tè.
Mon istòria
Lo tambor coma destinada
Soi crescut a Usès. A 13 ans, las percussions arribèron dins ma vida coma un instint: los ritmes africans, orientals e indians me parlavan abans quitament que sabèsse perqué. Fòrça lèu, la musica venguèt ma medecina, çò vèrs qu’anavi per me sonhar, me religar, me sentir viu.
Es pas qu’a 26 ans, en tornant trobar mon paire, que comprenguèri d’ont veniá aquela crida: sa maire veniá d’una familha de percussionistas de Tunisia, que lo nom significa en arabi «lo paire del tambor». I vegèri una destinada. Lo ritme corrissiá ja dins mas venas.
L’Índia, ma granda istòria d’amor
A 18 ans, partiguèri per mon primièr grand viatge: l’Índia. Foguèt un vertadièr desvelhament de consciéncia. Puèi alternèri las rotas: l’America latina (Peró, Bolívia, Brasil, America centrala), l’Africa de l’Oèst (Senegal), lo Marròc… e totjorn l’Índia, encara e encara.
Longtemps i viatgèri amb lo sac a l’esquina, en fugissent los luòcs tròp toristics. En 2011, m’installèri a Auroville per estudiar lo mridangam, la percussion del sud de l’Índia, e i formèri un primièr grop. Es aquí que me parlèron d’Arambol, un vilatge al nòrd de Goa ont la musica èra encara mai present. I tornèri pendent dètz sasons. Aquí, improvisavi quasi cada jorn amb de musicians venguts d’Índia, de l’Orient Mejan, d’Africa, d’America latina, de Pèrsia… Jogar amb totes, escotar, daissar de plaça, far nàisser ensems una trança, sens particion e sens ègo: tot aquò, o viviái ja dempuèi mos 18 ans, al fial de mos viatges. Arambol, èra simplament tot aquò en mai intens, coma un festenal cada jorn.
Lo handpan e la decision de viure de la musica
Lo jorn de mos 25 ans, recebèri mon primièr handpan. Aquel jorn, decidèri de viure pas que de la musica. Jogavi ja dins la carrièra; a partir d’aquel moment, ai pas jamai pus agachat en arrièr.
Installat a Montpelhièr pendent quasi dètz ans, partegèri ma vida entre França l’estiu (festenals, torneadas) e lo viatge l’ivèrn. En 2011, creèri mon primièr grop en França, Aligansah. En 2012, produguèri mon primièr album solo, Nomad Soul, e l’album Sadhaka – A Chakra Experience, en recampant de musicians d’Aligansah e del futur projècte Atma. Amb los musicians de Sadhaka, encadenèri las torneadas: l’estiu en França, dins la carrièra e sus las pichòtas scènas, e l’ivèrn en Índia. Puèi, en 2014, nasquèt lo projècte Alchimix, amb lo qual tornegèri fins en 2020. Amb Alchimix, joguèrem sus de fòrça polidas scènas: Jazz à Vienne, l’Institut del mond arabi, Ràdio França, e en primièra partida de Tiken Jah Fakoly, La Rue Ketanou, Gnawa Diffusion, Natacha Atlas o Zebda. Lo festenal Arabesques nos sostenguèt e coproduguèt nòstre EP Houwa Maji.
Lo silenci, puèi lo renovèl
Puèi i aguèt 2020. La crisi sanitària, la fin d’Alchimix, l’installacion dins las Cevenas. D’annadas mai dificilas, fachas de cambiaments d’ostal, de precaritat, de mens de scènas e de mai d’ensenhament. Tres ans sens viatjar. M’arribèt de m’alunhar de la musica… mas i tornavi totjorn, perque demòra ma medecina.
Aquelas annadas m’aprenguèron la sobrietat urosa tant cara a Pierre Rabhi: viure simplament, amb l’essencial, e gardar lo còr dubèrt. Uèi, me senti prèst a tornar venir plenament creatiu: bastir mon pròpri univèrs en solo, un live que se sufís a el meteis amb mos handpans, mas percussions e mon looper, puèi i convidar mos amics artistas e far viure mantun projècte en parallèl.
Ma vision de la musica
La musica es una medecina
Ne soi prigondament convençut: los ritmes, los sons, las frequéncias, las melodias e las armonias sonhan l’arma e lo còrs. Totas las tradicions del mond o sabon, de las ceremonias gnawa als cants sofís, dels tambors d’Africa als mantras indians. Quand jògui, que siá per una scèna, un cercle de meditacion, una escòla o un ostal de retirada, es aquò que cèrqui a transmetre.
L’abelha e los aucèls migrators
Me vesi un pauc coma una abelha: bresqui de flor en flor, de tradicion en tradicion, per ne far mon pròpri mèl. E coma los aucèls migrators, l’ivèrn parti cercar la lutz e l’inspiracion endacòm mai, puèi torni partejar çò qu’ai recebut.
Autodidacte, a l’escota
Ai pas aprés dins los conservatòris mas sus la rota, al costat dels mèstres e dels musicians rencontrats sul camin. Mon jòc fusiona l’apròchi ritmic de las tradicions oralas e lo ressentit del groove. Per ieu, l’improvisacion es una conversacion: d’en primièr s’escota, puèi se jòga.
Espiritualitat
Mon espiritualitat a pas de dògma. S’es noirida del iòga, de la meditacion, del chamanisme e de las sabentesas del mond entièr qu’ai rencontradas en viatge. Ten en qualques mots: l’unitat dins la diversitat. Èra ja lo sens de Nomad Soul : sèm totes diferents, e es justament çò que nos religa.
Aimi fòrça l’apròchi de Krishnamurti: pas s’identificar a un grop en particular, mas cultivar una vision mai universala, per que i aja pas pus de division. Cresi sincèrament que se Dieu significa l’unitat, alara lo diable – del grèc diabolos, «lo que dividís» – es tot çò que nos separa. Nos tòca doncas de cercar, tant coma se pòt, las visions que recampan.
Se sentir aparténer a una cultura, a una tradicion o a un grop a pas res de mal en se, a condicion de o viure amb una fòrça granda tolerància envèrs totas las autras formas. Car la forma es pas que la forma: lo fons, el, es comun a totas las culturas e a totas las sabentesas. Quand l’ègo s’estaca a una identitat particulara, se rapelar aquò permet de demorar religat a aquel fons universal, que nos unís totes.
Me senti a l’ostal dins aquelas comunautats internacionalas d’artistas, de viatjaires e de liures pensaires, dins los festenals, a l’entorn d’un fuòc o d’un cercle de tambors, ont se rencontram delà las lengas e las frontièras.
Çò que defendi
- Lo respècte del vivent : la tèrra, los animals, los èssers umans. Cresi a una vida mai simpla, mai sòbria e mai joiosa.
- Lo mestissatge e l’aculhença de l’autre : las culturas s’enriquisson en se rencontrant. Pantaissi d’un mond ont los musicians circulan liurament, ont pòdi jogar en çò sieu e los convidar a tornejar en çò nòstre.
- Una cultura accessibla a totes : la musica deu pas demorar reservada a las scènas. A sa plaça dins las escòlas, los ostals de retirada, los luòcs de suènh, la carrièra.
- La transmission : partejar çò qu’ai recebut, pels corses, los estagis e l’acompanhament d’autres artistas.
- L’umilitat e lo còr dubèrt : s’acaba pas jamai d’aprene, sustot dels que son diferents de nosautres.
Mas influéncias
Una enfança bressada de musica
Soi crescut amb de parents melomans, sustot ma maire. A l’ostal, i aviá una granda colleccion de vinils, la ràdio totjorn alucada, e escotàvem de tot: de musica classica, de cançon francesa, las musicas afroamericanas (lo blues, lo ròck, lo jazz), mas tanben las musicas de las illas, lo reggae, la salsa, las musicas del mond. Ieu, siblavi tot lo temps e picavi lo ritme sus las taulas.
L’adolescéncia, la ràbia e la curiositat
Puèi venguèt una adolescéncia intensa, amb sa part de ràbia. Lo rap e lo ròck èran fòrça presents, e a mon entorn i aviá de punks e de fans de metal mai violent. Lo metal qu’aimavi, ieu, èra mai melodic, californian, fòrça musical e fòrça plan bastit. En parallèl, descobrissiái Ben Harper, Radiohead, lo trip-hop de Massive Attack e Portishead, lo folk… Èri tot lo temps a la mediatèca, manlevavi de CD e los copiavi sus de cassetas.
La crida de las musicas del mond
A 18 ans, en partent en Índia, tombèri passionadament amorós de las musicas del mond. Volguèri descobrir totas las musicas tradicionalas: los enregistraments de l’UNESCO, las marcas discograficas que anavan cercar la musica fins dins los vilatges, las musicas sacradas e chamanicas, las musicas classicas indianas, arabas e orientalas, e totas las musicas afrodescendentas.
Ai una atraccion plan particulara per las musicas d’Africa, de l’Oèst, del Nòrd e del Centre: lo jazz etiopian, l’afrobeat de Nigèria, lo blues malian… totas aquelas culturas ont lo ritme e las percussions son al còr de la vida.
L’electronica, a ma faiçon
A cha pauc, las musicas electronicas s’invitèron, doçament: d’en primièr amb los loopers, puèi gràcia a d’amics productors que fusionan l’electro amb d’instruments acustics jogats en dirècte. Me dobriguèri al dub, a la techno, un pauc a la trança (quitament aprèp tant d’ivèrns a Goa!). Mas mon còr demòra dins las musicas del mond.
La trança organica
Uèi, çò que me fa lo mai vibrar, es aquel movement a l’entorn del handpan, del didgeridoo, de la rabeta e del cant difonic, lo dels recampaments coma lo Rêve de l’Aborigène: una trança organica, acustica, nascuda de la jam e de l’escota.
Los artistas que m’an marcat
Los primièrs còps. Tot comencèt cap als 10-12 ans amb Michael Jackson, que me marquèt enormament, puèi Prince, e tota la riquesa dels artistas afroamericans, fins a Nina Simone. Bob Marley, evidentament, foguèt una influéncia fòrça fòrta. Adolescent, i aguèt Ben Harper, Radiohead, Massive Attack, Portishead, e costat rap Cypress Hill, los Beastie Boys, IAM.
L’Africa, mon còr. Se ne deviái gardar pas qu’un, seriá Ali Farka Touré : es mon artista preferit. E amb el Tinariwen, Fela Kuti, Youssou N’Dour, Ayub Ogada qu’escoti fòrça, lo mèstre del djembé Mamady Keïta, Miriam Makeba, Geoffrey Oryema, Afel Bocoum, Fatoumata Diawara, Bassekou Kouyaté, lo jogaire de kora Ballaké Sissoko (e sos magnifics duos amb Vincent Segal e Piers Faccini), la cantaira marroquina Oum, Majid Bekkas e los mèstres gnawa.
L’Índia e l’Orient. Zakir Hussain, Hariprasad Chaurasia, L. Subramaniam, Susheela Raman, Trilok Gurtu, Nusrat Fateh Ali Khan, le Trio Chemirani, Le Trio Joubran, Rabih Abou-Khalil.
La cançon francesa. Brel, Piaf, Brassens, Boby Lapointe, Les Rita Mitsouko: los tèxtes e las voses de mon enfança.
De Cap Verd a Cuba e al Brasil. Cesária Évora, Bonga d’Angòla, los artistas del Buena Vista Social Club, e lo Brasil de Caetano Veloso, Gilberto Gil, Maria Bethânia e dels Tribalistas.
Los passaires de frontièras. Titi Robin, una fòrça granda font d’inspiracion, Ry Cooder, Orange Blossom, Danyèl Waro de la Reünion, e Ignacio María Gómez, cantaire-guitarrista sud-american noirit de musicas africanas, a l’univèrs fòrça doç.
Lo reggae. Bob Marley plan solide, mas tanben Burning Spear, Toots and the Maytals, Israel Vibration, Groundation, Midnite.
Lo handpan e las percussions. Steve Shehan, Manu Delago, David Kuckhermann, lo portugués Kabeção e fòrça autres jogaires de handpan, quitament se, al final, per un jogaire de handpan, n’escoti pro pauc!
Las voses d’uèi. Naâman e Marcus Gad dins lo reggae, Keny Arkana dins lo rap, e Stromae, que m’a fòrça tocat.
🎧 Ma playlist d’influéncias. Ali Farka Touré, Michael Jackson, Prince, Nina Simone, Bob Marley, Ben Harper, Radiohead, Massive Attack, Portishead, Cypress Hill, Beastie Boys, IAM, Tinariwen, Fela Kuti, Youssou N’Dour, Ayub Ogada, Mamady Keïta, Miriam Makeba, Geoffrey Oryema, Afel Bocoum, Fatoumata Diawara, Bassekou Kouyaté, Ballaké Sissoko, Vincent Segal, Piers Faccini, Oum, Majid Bekkas, Zakir Hussain, Hariprasad Chaurasia, L. Subramaniam, Susheela Raman, Trilok Gurtu, Nusrat Fateh Ali Khan, Trio Chemirani, Le Trio Joubran, Rabih Abou-Khalil, Jacques Brel, Édith Piaf, Georges Brassens, Boby Lapointe, Les Rita Mitsouko, Cesária Évora, Bonga, Buena Vista Social Club, Caetano Veloso, Gilberto Gil, Maria Bethânia, Tribalistas, Titi Robin, Ry Cooder, Orange Blossom, Danyèl Waro, Ignacio María Gómez, Burning Spear, Toots and the Maytals, Israel Vibration, Groundation, Midnite, Steve Shehan, Manu Delago, David Kuckhermann, Kabeção, Naâman, Marcus Gad, Keny Arkana, Stromae, etc.
Mon libre
Escrivi lo raconte de ma vida, de la rota e de la musica. Serà lèu disponible aquí, puèi traduch dins mantuna lenga.